Jesteś tutaj: Start / O szkole / Patron

Patron

Urodziła się 7 listopada 1867 roku w Warszawie w rodzinie nauczycielskiej o tradycjach naukowych. Była piątym dzieckiem w rodzinie. Całe rodzeństwo było wybitnie uzdolnione. W roku 1878, gdy Maria ma 11 lat umiera matka. Mimo wielu obowiązków Maria kończy gimnazjum w 1883 roku ze złotym medalem. Po rocznym pobycie na wsi wraca do Warszawy i uczęszcza na tajne spotkania "Latającego Uniwersytetu". Pracuje jako nauczycielka domowa. Zawiera ze starszą siostrą, Bronią, umowę i postanawiają studiować na Sorbonie, ponieważ Uniwersytet Warszawski nie przyjmował kobiet. Pierwsza zaczęła studia medyczne Bronia, a Maria będzie ją wspierać finansowo. Pracuje jako nauczycielka domowa u rodziny Żórawskich tam też przeżywa swoją pierwszą miłość, ale rodzice nie pozwalają synowi na małżeństwo z guwernantką. Dopiero w 1891 roku Maria wyjeżdża do Paryża, aby studiować matematykę i fizykę. Tutaj oddaje się bez reszty nauce. Po dwóch latach uzyskuje licencjat z fizyki z pierwszą lokatą,a w następnym roku licencjat z matematyki z drugą lokatą. Pragnie wracać do kraju, ale poznaje francuskiego fizyka Piotra Curie i po roku zostaje jego żoną. Łączy ich wielka pasja badań naukowych. W 1897 roku rodzi córkę Irenę. Ogłasza pracę nad własnościami magnetycznymi stali. Podejmuje pracę w Szkole Fizyki. Zdaje egzamin nauczycielski i rozpoczyna pracę w seminarium nauczycielskim w Sevres, aby mieć pieniądze na badania. Maria robi doktorat z fizyki. Bada naturę promieniowania rud uranowych. Pomaga jej mąż Piotr. W trakcie badań wykrywają nowy pierwiastek, który jest dużo bardziej aktywny od uranu. Nazywają ten nowy pierwiastek polonem na cześć ojczyzny Marii. Praca o jego odkryciu zostaje ogłoszona 18 lipca 1898 roku. Po kilku miesi±cach wyodrębniają nowy pierwiastek, nazywają go radem. Praca   o jego odkryciu zostaje ogłoszona 26 grudnia 1898 roku. W roku 1902 po długich badaniach w legendarnej szopie wyodrębniają większą ilość radu co pozwala na udowodnienie, że rad jest nowym pierwiastkiem. W roku 1903 odbywa się na Sorbonie obrona pracy doktorskiej Marii "Badania nad ciałami promieniotwórczymi". W końcu 1903 roku jako pierwsza kobieta otrzymuje nagrodę Nobla z fizyki za badania nad promieniotwórczością, przyznaną w połowie jej i Piotrowi i w połowie Bequerelowi. W tym też roku zostaje wraz z Piotrem nagrodzona przez Królewskie Towarzystwo w Londynie medalem Davy'ego, największym angielskim odznaczeniem naukowym. W 1904 roku przychodzi na świat ich druga córka Ewa. Piotr uzyskuje profesurę na Sorbonie, a Maria zostaje jego asystentką. Rozwijają badania nad promieniotwórczością, współuczestniczą w leczeniu radem raka. Powstają fabryki produkujące rad. Rad staje się najdroższą substancją na świecie, osiągając cenę 180 tys. Dolarów za gram. Maria i Piotr zrzekają się zysków za jego odkrycie. 19 kwietnia 1906 roku wydarzył się tragiczny wypadek. Zginął Piotr Curie. Maria przyjmuje pracę po Piotrze i zostaje pierwszą kobietą prowadzącą wykłady na Sorbonie,    a w roku 1909 pierwszą kobietą profesorem Sorbony. Powierzono jej Katedrę Fizyki Ogólnej co było niezwykłe ponieważ była cudzoziemką i kobietą. W 1910 roku wyodrębnia czysty rad i udowadnia, że jest on białym, lśniącym metalem. Rok 1911 przynosi Marii drugą nagrodę Nobla, tym razem w dziedzinie chemii za wyodrębnienie czystego radu i za całokształt prac w zakresie chemii ciał promieniotwórczych.      W 1914 roku powstaje Instytut Radowy, w którym Maria zostaje dyrektorem działu fizyko-chemicznego tzw. Laboratorium Curie. Wybucha wojna i Maria organizuje stacje radiologiczne dla potrzeb wojska.   W 1921 roku jedzie do Stanów Zjednoczonych z serią odczytów a wraca z tytułami doktora honoris causa, wyposażeniem, pieniędzmi i z 1 gramem radu podarowanym jej przez amerykańskie kobiety. Jej Instytut staje się największym ośrodkiem nauki na świecie. W 1921 roku rozpoczyna realizację jednego ze swych wielkich marzeń budowy Instytutu Radowego w Polsce. Kiedy w maju 1932 roku przyjeżdża na otwarcie części klinicznej Instytutu jej stan zdrowia jest już bardzo zły. Wskutek wysokich dawek promieniowania podczas prac badawczych utraciła zdrowie. Cały czas prowadzi bardzo aktywny tryb życia. Wiele badań, odczytów, wykładów, publikacji, praca nad książką, która ukaże się już po jej śmierci i czuwanie nad pracą swoich uczniów. Nie starcza czasu na zajęcie się swoim zdrowiem. 4 lipca 1934 roku umiera.